ไม่มีทางที่เราจะเป็น เพื่อนแท้ ของคนอื่นได้ ถ้าเรายังเป็น เพื่อนเทียม ของคนอื่นอยู่

ชีวิตของเรานั้น บ้างสั้น บ้างยาว ไม่มีใครสามารถกำหนดมันได้หรอก ขึ้นอยู่กับการดำเนินชีวิตของตัวเราเอง เมื่อเกิดเรามีที่บังคับทิศทางของชีวิตเรามา 1 ชิ้น บังคับทิศทางให้เป็นไปตามที่เราได้กำหนด อาจมีอุปสรรคต่าง ๆ คอยขัดขวางเรา แต่ถ้าเราบังคับทิศทางถูกตั้งแต่แรกก็ดีไป ถ้าบังคับผิดทิศทางก็เหนื่อยไป แต่ทุกสิ่งอาจขับเคลื่อนไปไม่ได้ ถ้าขาดกำลังใจทีคอยเติมเต็มให้ชีวิต
ในเส้นทางชีวิตของแต่ละคนไม่เหมือนกัน มีทั้งทางแยก ทางตัน ทางเรียบ ทางหยาบ มีหิน มีทราย มีดอกไม้ และมีน้ำ ล้วนแต่ปะปนอยู่ตามข้างทาง ของชีวิต เจอหินเราก็ข้าม เจอดอกไม้เราก็เก็บ เก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับชีวิต แล้วให้รางวัลแก่ชีวิตของเรา พร้อมที่จะลุกเมื่อล้ม แล้วเริ่มใหม่ หินจะใหญ่แค่ไหน ถ้าใจเราใหญ่พอ หินก็คงไม่ใช่หินอีกต่อไป
ทั้งหมดนี้บางคนอาจคิดเป็นการแข่งขัน บางคนแก่งแย่งชิงดี ทั้งหมดนี้ เพื่ออะไร ความสุขหรือ ลองคิดดู ว่าสุขหรือทุกข์ที่ตามมา คนแพ้ก็เศร้า.... คนชนะก็เหลิง
บางคนคิดว่าทำงานเก็บเงิน ทำงานเก็บเงิน ไว้ให้เราใช้ภายหลัง แต่ พอเราล้มป่วยเราก็เอาเงินมา รักษาตัวเอง มันคุ้มแล้วหรือ ทั้งเงินหมด ร่างกายก็ย่ำแย่ อีกต่างหาก
ส่วนบางคนบอกว่า เวลาไม่เคยพอ ... ไม่เคยรอใคร จริง ๆ เวลามันก็เดินเท่าเดิมของมันอยู่แล้ว แล้วเราต่างหากที่เดินไม่ทันเวลามันเอง เลิกใช้คำว่าเดี๋ยว ได้แล้ว หรือเลิก ท้อได้แล้ว ถ้าเราเป็นเวลาเราก็คงไม่รอหรอก เพราะเป็นตัวถ่วงให้กับมันอยู่ดี
เมื่อเดินมาถึงที่หมาย อย่างปลอดภัย แต่ก็ต้องจำว่า ชีวิตไม่ได้เริ่มที่ 0 เสมอไป ยิ่งติดลบมากเท่าไร ยิ่งต้องสู้มากเท่านั้น แล้วที่หมายคงไม่ไกลแค่เงื้อม ....